Blog

Crisistijd: ideaal voor een grote schoonmaak

2x Aanbevolen

Gepubliceerd:08-06-2009 om 10:00 Auteur:Volkert Deen

Geen beter moment om na te denken over efficiency dan de crisistijd. Is de hele IT-operatie binnen uw onderneming, alle hardware en software, helder in kaart gebracht? Natuurlijk. Maar nu eerlijk...

Ik kocht in de ramsj een pc-spel voor mijn zoontje; een race-game, en om de ervaring wat te versterken duikelde ik uit een oude doos een joystick op – zo een met een game-poort aansluiting uit het pre-usb-tijdperk. Het apparaat zag er nog goed uit, maar de adapter kon ik niet meteen vinden. En zo begon mijn zoektocht door De Doos.

De Doos is die box waarvan ik weet dat velen van u hem ook ergens thuis hebben staan: die mand, emmer of bak waarin kilometers kabels in alle soorten en maten worden bewaard. Bij mij is hij doorzichtig en van plastic: de grootste die Ikea te bieden had. Zo nu en dan duik ik erin, voor een netwerkkabeltje, een USB-verlengsnoer of een verdeelstekker. Meestal weet ik in de enorme kluwen ergens wel een uiteinde te vinden dat ergens op lijkt, waarna ik de rest met wat gefriemel wel uit de war weet te wurmen. Maar ditmaal liep ik vast. Ik kreeg een stukje snoer te pakken van iets dat leek op de adapter die ik zocht, maar hoe ik ook wurmde en friemelde, het enige wat uit de doos kwam zetten was één enorme bal draden. Geen beweging in te krijgen. Hopeloos in de knoop. Maar hoe gaat dat als je je kinderen iets belooft: afgelopen zaterdagavond zat papa alleen op zolder met engelengeduld draadje na kabeltje na snoertje uit elkaar te peuteren.

Het resultaat vond ik schrikbarend.

Ik had al verwacht dat ik in dit avontuur een aardig eind terug in de tijd zou gaan, en inderdaad trof ik als eerste onderop de doos een hele verzameling stroom- en luidsprekersnoeren. Daardoorheen een flinke scheut audio- en videokabels, waaronder tulpjes van beide geslachten en uiteenlopende kleuren en jackplugs in meerdere maten. Dan natuurlijk scartkabels en –verdeeldozen, allemaal redelijk onverdacht. Wonderlijker vond ik al de dertig meter zijde omkleed vieraderig vintage telefoonsnoer, inclusief vijftien bijbehorende telefoon-naar-handset kabels, en de vijf ondefinieerbare dikke verbindingskabels met connectoren waarvan ik me niet kan herinneren waar die bij horen, ongeveer zoals parallelle printerkabels, maar dan anders. Heel irritant waren de acht muizen, allemaal met bal, en slechts twee met ps/2-stekker; de andere met stekkers voor een seriële poort,met twee van die schroefkoppen waar andere kabels zo goed achter blijven hangen. Dan nog wat USB-verlengkabels, monitor-kabels, netwerkkabels (crossed), IDE-kabels, coax-kabels, telefoonkabels, twee game-controllers, vier meter echte parallelle printerkabel en maar liefst 13 adapters. Waarvan er niet een op de joystick paste.

Het ergst met die adapters is dat je maar hoogst zelden aan de adapter zelf kunt zien waar hij bij heeft gehoord – de meest fabrikanten nemen die dingen af van schimmige Taiwanese firma’s die er slechts hun even schimmige bedrijfsnaam of zelfs alleen wat specs op zetten. Van vier ervan kon ik met redelijke zekerheid herleiden dat het om telefoonladers ging, maar de rest…? En natuurlijk vond ik ook een universele gestabiliseerde adapter met een hele reeks verschillende plugjes, maar natuurlijk heeft de maker van de joystick (Microsoft) het nodig gevonden voor dat ding net weer een afwijkend maatje te gebruiken. Het zweet stond me op mijn voorhoofd…

volgende pagina » « vorige pagina 1 2