Nieuws

Nog 10 Horrorverhalen uit de IT (deel 2)

Aanbevelen

Gepubliceerd:29-06-2009 om 12:40 Auteur:Oliver Rist

Hier een geval van brutale hardwarediefstal, ingestuurd door een andere anonieme lezer. Volgens de lezer werden “we opgeroepen om een volledig datacentrum vanaf tape te herstellen omdat de klant zei dat zijn harde schijven verdwenen waren.” Verdwenen ja. Het lijkt erop dat het management had besloten dat de kantoormanager toegang moest hebben tot elke ruimte in het kantoor. Dat wil zeggen: de kantoormanager had net zo lang gezeurd dat het management haar gemopper uiteindelijk zat werd en akkoord ging.
Probleem: Dit bedrijf maakte een aantal overuren aan de oostkust van Amerika omdat het klanten had aan de westkust en in Azië. De nacht voordat onze ongelukkige lezer bij deze herstelpoging werd betrokken, liep er een reparatietechnicus het kantoor binnen met een gereedschapskist en een golfshirt met daarop het logo van het vaste support-bedrijf van de organisatie. Hij zei dat hij een van de servers moest upgraden en had zelfs een “werkopdracht” bij zich met daarop de handtekening van één van de bazen. De kantoormanager keek vluchtig naar de werkopdracht en maakte de serverruimte voor deze meneer open zodat ze snel haar telefoontje af kon maken. Ze maakte zich geen zorgen omdat de werkzaamheden buiten vaste kantooruren meestal om de telefoon draaiden, en niet de pc’s. Au.
De ‘techniscus’ wandelt zo’n drie kwartier later weer naar buiten, glimlacht en verzekert de kantoormanager dat alles nu in orde is. Dan vertrekt hij. Een paar minuten later probeert iemand toevallig zijn e-mail binnen te halen en komt erachter dat de server plat ligt. De kantoormanager belt boos het support-bedrijf op om te eisen dat ze de technicus terugsturen. Zo komt ze erachter dat bedrijf helemaal geen technicus heeft gestuurd. Het werk wordt stilgelegd omdat support zegt dat ze pas de volgende ochtend iemand langs kunnen sturen. Het ziet er somber uit.
Voordat dat gebeurt besluit een handige medewerker die ook wel de interne desktopondersteuningsgoeroe wordt genoemd ’s ochtends zelf eens een kijkje te nemen. Geen wonder dat de boel plat lag: de harde schijven, CPU’s, en in sommige gevallen het RAM waren netjes uit elke server verwijderd, en blijkbaar in de gereedschapskist van de dief geplaatst.
Dat is een groot probleem wanneer de echte technicus van het ondersteuningsbedrijf uiteindelijk langskomt, want 1) zonder vervangende hardware kan hij niet veel doen, en 2) de kantoormanager en de baas beginnen zich af te reageren op de technicus, ook al was de “werkopdracht” overduidelijk een vervalsing met een handtekening die niet eens leek op die van de baas – iets wat de kantoormanager zou hebben opgemerkt als ze beter had gekeken. Die conversatie escaleert in een telefoongesprek met de baas van de technicus, wat meteen leidt tot een ontbinding van de support-overeenkomst. Vervolgens deed men een beroep op het ondersteuningsbedrijf van onze lezer, omdat het een van de weinige in de omgeving was dat reserve-onderdelen en servers op voorraad had.
Gevolg: Twee dagen storingstijd, terwijl de servers opnieuw werden gebouwd of vervangen en dan vanaf tape werden hersteld. Er gebeurde niets met de kantoormanager, behalve dan een hartig woordje. Maar het bedrijf stelde een streng beleid op waarin werd aangegeven wie toegang mag hebben tot de serverruimte en waarom.
Moraal: Als je iets van waarde moet beschermen, heb je meer nodig dan alleen een slot. Je moet de sleutels beheren.
Dit kwam van een systeembeheerder die voor één van onze consulterende klanten werkte. Een senior exective ging helemaal op de groene toer. Alles moest worden gerecycled, waaronder oude pc’s. Helaas liet hij in plaats van met alle afdelingsvertegenwoordigers te overleggen een team van vriendjes de taakverdeling doen. Dit betekende dat een niet-IT-er de baas was over pc-hardwarerecycling.
Laten we eerlijk blijven: de man deed zijn werk. Hij belde een lokaal bedrijf dat degelijk geconfigureerde gebruikte pc’s in lokale scholen plaatst. Ze worden zelfs opgehaald; het enige verzoek is dat de harde schijven volledig gewist zijn zodat hun vrijwilligers studentenversies van Windows kunnen installeren.
Probleem:Het plan ziet er goed uit. Zodra een lading computers te oud wordt, worden er nieuwe aangeschaft en gaan de oude de recyclebak in. Helaas zijn de IT-ers van het bedrijf met hun aandacht bij een aanstaande hardwaremigratie, en daardoor meer geïnteresseerd in de nieuwe computers dan in het wissen van de oude. Dus stapelen ze de oude op in de opslagruimte beneden, naast een laadperron met een bordje waarop staat “Recyclemateriaal”. Wat er eigenlijk op had moeten staan is: “Afblijven totdat wij het zeggen, of anders...”
De niet-IT executive ziet de lading pc’s staan en vraagt of ze in het weekend kunnen worden opgehaald. Op maandag zijn alle pc’s verdwenen, maar de IT-ers zijn zo druk met de nieuwe spullen dat ze het pas dinsdagmiddag opmerken.
Gevolg: Deze arme zielen moesten de pc’s helemaal tot aan het verwerkingscentrum opsporen, ze terugvinden tussen een paar honderd andere computers, en daar alsnog de harde schijven wissen. Dat, of er volgt ontslag.
Moraal: Als je je zorgen maakt over lokale gegevensbeveiliging, stamp je prioriteiten dan ook in de hoofden van je IT-personeel. Misschien moet je zelfs wat koppen laten rollen om het duidelijk te maken.