Tegen 1994 zag zelfs ik in hoe belangrijk PGP was voor de vrijheid van alle mensen. In mijn jeugdig enthousiasme was ik woedend dat Zimmermann, die ik persoonlijk nog enkele malen had gemaild, werd weggezet als een Amerikaanse verrader. Ik bedacht een plannetje dat, achteraf gezien, hetzij bijzonder gewaagd was, hetzij moet worden toegeschreven aan puberale arrogantie. Mijn plan was om doelbewust de Amerikaanse federale wetgeving te overtreden rond de distributie van encryptieprogramma’s aan buitenlandse regeringen. Dat was een beschuldiging die Zimmermann zelf had weten te vermijden – en met reden.

Ik wilde een website bouwen die iedere bezoeker in staat zou stellen heel eenvoudig een kopie van PGP naar een willekeurig buitenlands mailadres te sturen, met een CC inclusief een protestbrief naar het Witte Huis. Ik wilde proberen miljoenen bezoekers doelbewust onze ‘achterlijke’ software-encryptiewetten te laten overtreden, en dan te kijken hoe het Amerikaanse ministerie van justitie die miljoenen overtredingen dacht aan te pakken. In mijn fantasie zag ik hoe de regering zich zou realiseren hoe dom ze waren geweest, en zich gedwongen zou zien de wet te veranderen, en alle beschuldigingen tegen Zimmermann te laten vallen.

Tamelijk treurig protest

Dit was niet zomaar een stille dagdroom. Ik had de structuur van de website al klaar en nam contact op met Newsweek magazine. Daar was ik in maart 1992 in verschenen, bij een verhaal over het beroemde Michelangelo-virus en de Dark Avengers polymorphische virus-mutatie-engine die toen net uitkwam; ik had daar op de redactie wat goede contacten zitten. De redacteur die daar over computers en wetenschap ging vond mijn idee geweldig en beloofde er aandacht aan te besteden.

Zelfs ik begreep wat de mogelijke juridische consequenties van mijn acties zouden zijn. Ik wist dat ik best wel eens in de cel zou kunnen belanden, of op zijn minst een hoop geld kwijt zou zijn aan mijn verdediging. Ik had mijn vrouw en de moeder van mijn eerste dochter over mijn idee verteld en de mogelijke gevolgen met ze doorgenomen. Zoals je je kunt voorstellen was ze niet zo enthousiast over het idee dat ik mijn goede baan op het spel zette, en ons huis, en onze hele comfortabele levensstijl. Maar ik liet me leiden door mijn emoties. In die periode was mijn favoriete uitspraak: “Je zult me het recht op privacy uit mijn koude dode handen moeten peuteren!” En dat dan uit de mond van een Amerikaan die nog nooit een vuurwapen had vastgehouden.

Hoewel ik me de precieze details niet meer helemaal kan herinneren, weet ik nog wel hoe ik, bloednerveus, voor het eerst naar Zimmermann belde, met de Newsweek redacteur op een tweede lijn. Ik wist dat de steun van Zimmermann er ook voor zou zorgen dat Newsweek zich met het project zou verbinden, waardoor ik de publiciteit zou krijgen die ik nodig had voor de grote aantallen bezoekers die me in mijn privacy-gevecht moesten bijstaan.

Toen ik mijn bedoelingen had uitgelegd aan mijn encryptieheld, nam hij me ongenadig onder handen. Hij zei tegen me dat wat ik probeerde te doen ongelofelijk stom was, en dat ik geen idee had wat werkelijk de consequenties zouden zijn van wat ik deed. Hij legde me uit hoeveel tijd, hoeveel geld, en hoeveel moeite hij in zijn eigen verdediging had gestoken, en hij besloot ermee dat hij mijn project niet wilde ondersteunen en dat hij ook geen contact meer met me wilde.

Ik voelde me verdoofd en beschaamd. Maar gelukkig was zijn waarschuwing wel genoeg voor mij om het plan te laten varen, tot grote opluchting van mijn familie en vrienden. Jaren later werden de beschuldigingen tegen Zimmermann waar ik me zo kwaad over had gemaakt ongegrond verklaard (of, om precies te zijn: ze werden nooit officieel ingediend). Zijn juridische strijd tegen het federale onderzoek is mede bepalend geweest voor de wettelijke behandeling van latere encryptie-software, die inmiddels over de hele wereld verkrijgbaar is.

Toen ik de recente politieke strijd van een onderdrukt volk bekeek en zag hoe ze het internet gebruikten om een onderdrukkend regime te omzeilen, realiseerde ik me weer hoe belangrijk de bijdrage van mensen als Zimmermann is geweest.

Dus ook al is het veel te laat: bedankt, Phil Zimmermann. Bedankt voor je gratis encryptie-producten. Bedankt dat je de strijd tegen de Amerikaanse federale overheid bent aangegaan toen die de fout in ging, en bedankt voor je strijd namens al die mensen zonder stem. En persoonlijk: bedankt dat je me hebt gered van een conflict met de politie.

Reageer