Crisis in je datacentrum (5 wijze lessen)

In 2005 kwam het datacentrum van het Pacific Northwest National Laboratory (PNNL) serieus in de problemen.

Vrijwel iedere maand ging er iets ongepland onderuit, waardoor het datacentrum soms urenlang niet bereikbaar was. Bovendien kochten verschillende afdelingen steeds meer rack-mounted servers (die werden op dat moment snel goedkoper) om hun rekenkracht te vergroten, vertelt Ralph Wescott, de datacentre services manager voor het regeringslab, dat onder het Amerikaanse Departement voor Energie valt. In juli 2005 was de maximale capaciteit van de serverruimte bereikt.

“Afdelingen kochten servers, gooiden die over het hek in mijn richting en zeiden dan: ‘Hey, installeer dit even!’,” vertelt Wescott. “Maar ik had geen ruimte meer, en geen energie en koeling ook. Als ik er nog ééntje bij zou zetten, zou het hele boeltje op zwart gaan.”

Wescott en PNNL startten daarop een project dat tot doel had het datacentrum helemaal om te gooien zonder buiten het budget te treden. Ieder kwartaal, drie jaar lang, sloot de datacenter groep een weekend lang de serverruimte om een hele rij oude servers, en een enorme kluwen netwerkkabels onder de vloer, te vervangen door efficiëntere, krachtiger servers die met minder kabels via het plafond werden aangesloten. Dat laatste maakte efficiëntere koeling onder de vloer mogelijk.

Aan het einde van de rit bleek PNNL van 500 applicaties op 500 servers te zijn overgestapt naar 800 applicaties op 150 servers.

In een lastige economische situatie is het belangrijk dit soort IT-projecten met de hand op de knip te benaderen, zegt Joseph Pucciarelli, analist bij IDC. “De beschreven situatie komt heel vaak voor,” zegt hij. “Bedrijven investeren op het allerlaatste moment. Ze hebben een probleem, en ze benaderen het probleem op een heel beperkte manier.”

PNNL wist zich te redden, en uit het traject leerden ze enkele wijze lessen die ze hieronder delen met IT-managers in vergelijkbare situaties.

1. Wees proactief, niet reactief. Het eerste probleem dat Wescott moest zien op te lossen was de neiging binnen het datacentrum om onmiddellijk op ieder probleem te reageren zodra het zich voordeed, in plaats van de problemen van het systeem in kaart te brengen en een plan op te zetten om een duurzame service te kunnen leveren. Naast de 500 servers had het datacentrum bijvoorbeeld zo’n 33.000 kabels liggen waarmee die servers waren aangesloten op de stroomvoorziening, het netwerk en de beveiligingssystemen.

“We namen een beslissing over hoe het datacentrum eruit zou moeten zien en wat de capaciteit zou moeten zijn,” zegt Wescott.

De groep concludeerde dat doorgaan op de oude voet zou leiden tot 3000 applicaties, elk met een eigen server, in 10 jaar tijd. Inmiddels heeft het datacentrum 81 procent van de applicaties gevirtualiseerd (gemiddeld 17 per server), en Wescott mikt op 90 procent.

Bedrijven doen er goed aan zich te concentreren op drie gebieden om de capaciteit te vergroten, zegt Pucciarelli van IDC. Door het aantal fysieke servers terug te brengen en applicaties op virtuele systemen te draaien, kan niet alleen het stroomverbruik sterk worden teruggedrongen, maar kan de energie ook beter worden gedistribueerd en kan er veel efficiënter worden gekoeld.
“Dat is gewoonlijk het ABC’tje dat je krijgt als je het datacentrum opwaardeert,” zegt hij.

Pucciarelli heeft al heel wat ondernemingen gezien die tot wel 50 servers hebben vervangen door twee of drie systemen met een grotere capaciteit, en die virtualisatie gebruiken om hun applicaties te draaien.