Mijn buitengewone hekel aan patchkabels

In een wereld met micro-USB en Thunderbolt beschikbaar, zijn we nog steeds aan het klooien om honderden RJ45-kabels in een switch te stoppen. Het lijkt alsof we nog in de steentijd leven.

Hoewel veel mensen dit niet weten, kun je nog steeds RJ21-switches en switchmodules kopen voor veel populaire modulaire switches. De enige connectoren die aan de voorkant zitten zijn vier 24-pins RJ21-poorten, waarmee elk 12 Ethernet-interfaces van maximaal 100 megabit worden aangestuurd. Je kunt deze in de switch stoppen, een kabel naar het patchpaneel trekken en direct de uiteinden naar apparatuur leiden.

Zodoende heb je geen behoefte aan het patchen van een RJ45-switch naar een RJ45-jack op een switch. Bij grote switches kan dit het aantal kabels drastisch verminderen en verbetert het de betrouwbaarheid van de bekabeling omdat er minder kabels zijn die kapot kunnen gaan.

Het achtergebleven RJ21

Het is jammer dat RJ21 nooit echt van de grond is gekomen, ondanks dat er zelfs modules verkrijgbaar zijn met ondersteuning voor 802.3af Power-over-Ethernet. Het grote probleem is hierdoor dat ze beperkt zijn tot een maximale doorvoersnelheid van 100 megabit. Je kunt geen gigabits aan data door een RJ21-connector sturen - de bedrading van de connector staat dat door het weinige aantal pins dat in de connector zit niet toe.

Maar we hebben afgelopen jaren al behoorlijk wat connectoren versleten, zoals de parallele poort, de seriële poort en de gamepoort (ken je die 15-pins voor een joystick nog?) Gelukkig is er een oplossing in de maak door de ontwikkeling van een MRJ21-connector die zes gigabitpoorten per kabel kan bedienen. Dat is half zoveel als een standaard RJ21-connector, maar het is veel kleiner en gemakkelijker om mee te werken.

Voor een buitenstaander misschien prachtig

Ik kan me voorstellen dat het imponerend op mensen kan overkomen wanneer ze een switch zien waar honderden kabels naar een patchpaneel met nog meer kabels in hetzelfde rack lopen. Het enige wat ik zie is een flinke hoeveelheid koppijn. Het is lastig om er een kapotte kabel uit te vissen, het is lastig om nieuwe bekabeling te leggen wanneer de trays bezet zijn door bestaande kabels en je wilt niet weten wat een moeite het kost om een kapotte module te vervangen waarbij alle 48 Ethernet interfaces opnieuw verbonden moeten worden op exact dezelfde poort op een nieuwe blade om VLAN-membership en andere individuele configuratie-elementen te behouden.

Even een tip tussendoor: Als je zoiets ooit moet doen, is de makkelijkste manier om een klein Ethernet-patchpaneel met 48-poorten te halen en deze als een sjabloon te gebruiken door iedere kabel daarin hetzelfde te plaatsen als in de blade, poort 1 naar poort 1, poort 2 naar poort 2, enzovoorts. Hierna kun je alle kabels in een keer loskoppelen en heb je het wat makkelijker wanneer je de module voor de vervanging van de switch moet plaatsen. Zodra dit klaar is, kun je de kabels terugplaatsen in dezelfde poort en weet je vrijwel zeker dat je dit op de juiste manier gedaan hebt.

Toch raag ik me af waarom er niet meer opties zijn. Kleinere connectoren, zoals RJ point five - wat in feite een samengedrukte jack van een RJ45 is - zijn niet zinvol. Natuurlijk kun je daarmee 96 RJ point five poorten op een enkele blade vullen, maar daarmee wordt het probleem nog erger. Een blade met 48 verschillende patch kabels is erg genoeg, laat staan het vervangen van 96 kabels per blade. Dat gaat nergens meer over.

Je hoort leveranciers nooit over kabels

Wat ik graag zou zien, zijn switchmodules met 96 of 128 poorten per module, waar slechts enkele fysieke connectoren leiden naar paired patchpanelen. Toch lijkt dit - ondanks de uitleg en toelichting die ik hiervoor paraat heb - niet mogelijk, aangezien de mensen die over deze materie gaan het liever hebben over magische manieren om het datacenter verder te automatiseren. Waarom begint die automatisering niet vanaf de grond af aan en starten we gewoon niets eens een keer met het opruimen van alle kabels?