Wat heet – tot september 2009 wàs het officieel niet eens een standaard. Maar dat heeft allerlei leveranciers niet belet het al jaren eerder in te voeren, wat tot allerlei verwarring leidde omdat netwerkapparatuur van verschillende leveranciers die verschillende ontwerp-standaarden volgden niet altijd de hoogst denkbare snelheid haalden als je ze verbond.

Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Toch vochten de grote jongens van de wifi hardware om het 802.11n protocol als grote honden om een rubberen badeendje. Als gevolg daarvan kostte het vijf dramatische jaren voordat de standaard eindelijk tot wasdom kwam.

Het uitstel draaide nooit om technologie. De technische trucs waarmee 802.11n zijn stabiele verbindingssnelheden van 100 tot 140Mbps weet te halen, zijn al jaren bekend.

In plaats daarvan ging het waar het altijd om gaat bij dit soort gevechten over standaards: een wedstrijdje verplassen tussen grote leveranciers. Een semi-episch gevecht waarin voor eens en altijd beslist moest worden wie de grootste vetste wreedste en meest winstgevende standaard wist te zetten. In dit geval gingen ze ongekend diep: verschillende keren leek het net alsof er eindelijk overeenstemming werd bereikt, en dan bleek er toch weer een nieuw gevecht in de maak.

Andrew Updegrove, partner bij advocatenkantoor Gesmer Updegrove en standaard-kenner, zegt dat een van de redenen waarom het zo lang heeft geduurd gezocht moet worden in “de hoeveelheid geld die op het spel stond en het aantal leveranciers in de markt die afhankelijk van de uitkomst al dan niet onder druk gezet konden worden”. Daar kwam nog bij dat de potentiële waarde van de technologie maar bleef groeien omdat wifi steeds vaker werd ingezet, in meer en meer apparaten en voor steeds meer verschillende doeleinden.

Volgens Updegrove was er over de basis van de technologie weinig discussie, maar waren er allerlei kleine verschillen in benaderingen waarover flink werd gestecheld. Denk bijvoorbeeld aan het aantal kanalen dat gebruikt moest worden en hun bandbreedte.

Een andere complicatie lag volgens Updegrove in het feit dat 802.11n een ongelofelijk groot aantal kandidaten opleverde voor de uiteindelijke versie. Tientallen verschillende versies werden voorgelegd aan het IEEE (Institute of Electrical and Electronics Engineers), voornamelijk met hele kleine verschillen.

Bedenk daarbij dat het IEEE “werkt naar consensus, wat in de praktijk betekent dat concurrerende indieners van de verschillende versies onderling een deal moeten zien te sluiten en samenwerkingen moeten aangaan om één uiteindelijke winnaar naar voren te kunnen schuiven. Vaak betekent dat dat al die concurrerende groepen een voor een in elkaar moeten schuiven, en dat alleen al is een zeer tijdrovend proces,” aldus Updegrove.

En dat was het ook. In het begin, in 2003, waren er vier grote groepen die elkaar bestreden om het lot van 802.11n. Twee van die standaardisatiepogingen (een samenwerkingsverband van Mitsubishi en Motorola en een andere van Qualcomm) liepen al snel op niets uit. Na nog wat meer consolidatie bleven er daardoor twee grote groepen over. De eerste was de Task Group 'n' Synchronization, ofwel TGn Sync, met onder meer Intel, Atheros Communications en Nortel. De andere was World-Wide Spectrum Efficiency (WWiSE), onder leiding van Airgo Networks, het eerste bedrijf dat netwerk-chipsets leverde die overweg konden met MIMO.

Die twee groepen zijn enige tijd bezig geweest elkaar de hersens in te slaan, maar geen van beide kreeg de overhand. Omdat een meerderheid van 75% nodig is om een standaard erkend te krijgen, leek de strijd om de nieuwe standaard een echte slijtageslag te worden.

Reageer