Managers die sturen op getallen en modellen zijn gedoemd te falen, zijn een beveiligingsramp voor de onderneming en worden overbetaald. Met die boodschap opende Ian Angell, professor voor informatiesystemen bij de London School of Economics and Political Science, de BlackHat beveiligingsconferentie in Las Vegas. Hij was gevraagd omdat zijn kritische houding tegenover een Engelse ID-card de opmerking van Tony Blair ontlokte dat hij niets van technologie begreep. Zijn observatie is dat er teveel waarde wordt gehecht aan modelleringen die een vereenvoudigde weergave van de werkelijkheid zijn.

Een van de pijnpunten is dat bedrijven teveel informatie in databases en kennissystemen stoppen. “Daarbij ben je verplicht te categoriseren, en de data moet binnen dat model passen. Wat je dan hebt opgeslagen is niet de realiteit, maar een weergave van een oude situatie. Naarmate de tijd voortschrijdt wordt het steeds minder waard”, zegt Angell in een interview met Infoworld. Wie alleen werkt met modellen negeert de eigen intelligentie. "Modellen zijn voor middelmatige managers."

Hij benadrukt dat modellering nodig is, maar je moet de kennis wel correct gebruiken. “Die kennis geeft geen harde oplossingen, maar input voor gebeurtenissen. Standaard oplossingen bestaan niet, want er zijn altijd uitzonderingen. Juist die dingen bepalen vaak hoe zaken zich ontwikkelingen en zekerheden zijn er niet. ”

Angell verwijt juist management een gebrek aan moed om te accepteren dat er veel onzekerheden zijn en dat je daarop moet sturen. "Ze moeten meer gebruik maken van eigen kunde en inzicht en vertrouwen op eigen ervaring", betoogt hij. "Als ze alleen op nummers afgaan, waarom krijgen ze dan zoveel betaald? Iedere idioot kan een algoritme op een probleem loslaten. Een computer is dan veel goedkoper. Juist mensen zijn geschikt om buiten een model te treden."

Als voorbeeld haalt hij de huizencrisis in de VS aan. "De bankiers dachten daar echt de wereld te beheren met hun getallen. De wereld werkt zo niet", verzucht Angell. "Ze spelen een spel, maar het probleem is dat mensen vals spelen en dan gelden de regels niet meer."

Volgens hem is sturen op cijfers een probleem, omdat statistieken altijd naar het verleden kijken. “Dat is hetzelfde als in een auto rijden, waarbij je continu in de achteruitkijkspiegel kijkt. Dat is prima zolang er geen bocht in de weg zit."

De les die managers uit zijn onderzoeken moeten trekken, is dat er geen fix voor beveiliging bestaat. "Juist dit heeft te maken met uitzonderingen en daar moet je slim mee omgaan. Een tool lost dat probleem niet op", weet Angell. "Als iemand zekerheid wil, dan heb ik slecht nieuws, want die krijg je niet."

Juist de "wij lossen alles op met een systeem"-houding leidt volgens hem tot een bureaucratie waar bedrijven in verstikken. Juist dan zien ondernemingen uitzonderingen over het hoofd en worden grote fouten gemaakt. Als voorbeeld haalt hij een verzekeraar aan die een bewaker te weinig vond voor een dure collectie teddyberen. Volgens de regels moesten er honden komen. Er werd een stel Dobermans ingehuurd, maar men vergat dat die honden met speelgoedbeesten worden getraind. Ze beten de buit kapot. "Toen moest de verzekeraar meteen uitkeren en werkte het risicomodel tegen zichzelf."

Dit soort voorbeelden bewijzen volgens hem keer op keer dat een kleine vergissing grote gevolgen kan hebben, juist omdat er geen aandacht voor de uitzondering en het gezond verstand is.

Dat er nu systemen worden ingevoerd om terreur te bestrijden ten koste van privacy baart hem geen zorgen. "Deze systemen worden zo dom opgezet dat ze gaan falen. Mensen kunnen niet met de modellen omgaan en ze gaan fouten maken. Dan vallen die systemen om en lost het probleem zichzelf op."

Reageer